Opis

Liczba stron: 184
Miejsce i rok wydania: Szczytno 2025
ISBN 978-83-7462-934-8
e-ISBN 978-83-7462-935-5

=============

 

 

SPIS TREŚCI

 

Wykaz skrótów 
Prologomena

 

Rozdział I
1. Wprowadzenie
2. Źródła prawa niemieckiego
2.1. Wprowadzenie
2.2. Ustawodawstwo ogólnoniemieckie (Reichsrecht)
2.2.1. Kalendarium historyczne
2.2.2. Ustawodawstwo ogólnoniemieckie
2.2.2.1. Powszechny Niemiecki Kodeks Handlowy (Allgemeines Deutsches Handelsgesetzbuch)
2.2.2.2. Kodeks procedury cywilnej Rzeszy z 1877 r.
2.2.2.3. Ustawa z 11 czerwca 1870 r. o prawie autorskim do rękopisów, ilustracji, kompozycji muzycznych i dzieł dramatycznych
2.3. Ius romanum — ius commune — allgemeines Recht
2.4. Gewohnheitsrecht
3. Zapatrywania dominujące w XIX w. w gospodarce Niemiec i ich wpływ na prawo prywatne
3.1. Zasada Privatautonomie
3.2. Zasada Vertragsfreiheit

 

Rozdział II
Wykładnia treści umowy o przeniesienie prawa do wystawiania sztuki na scenie Königliches Hoftheater
w Dreźnie w świetle ius commune — wyrok Sądu Rzeszy, II Izba Cywilna, z 13 stycznia 1882 r. (sygn. akt II 224/81)
1. Rys historyczny ochrony praw autorskich
2. Wprowadzenie
3. Zarys stanu faktycznego
4. Podstawy rozstrzygnięcia
4.1. Sprawa II 224/81 w świetle powszechnej ustawy z 11 czerwca 1870 r.
o prawie autorskim do rękopisów, ilustracji, kompozycji muzycznych i dzieł dramatycznych
4.1.1. Stanowisko niemieckiej judykatury dotyczące umów zawieranych między autorami dzieł dramatycznych
a instytucjami kulturalnymi w celu przeniesienia praw do ich publicznego wystawiania
4.1.2. Zasada wykładni In stipulationibus cum quaeritur, quid actum sit, verba contra stipulatorem interpretanda sunt
4.1.2.1. Prawo rzymskie
4.1.2.2. Ius commune
5. Wykładnia treści umowy zawartej między Kettelem i Teatrem w Dreźnie (II 224/81)
6. Podsumowanie

 

Rozdział III
Wykładnia klauzul polisy ubezpieczeniowej od ognia w świetle zasad „Veteribus placet pactionem obscuram vel ambiguam
venditori (…)” i bona fides w wyroku Sądu Rzeszy, I Izba Cywilna, z 9 października 1882 r. (sygn. akt I 343/82)
1. Rys historyczny rozwoju umów ubezpieczeniowych
1.1. Klauzula przepadku
2. Wprowadzenie
3. Zarys stanu faktycznego
4. Wpływ przesłanki winy na naruszenie obowiązku informacyjnego przez ubezpieczonego
według doktryny prawa ubezpieczeniowego — problem nr 1) w sprawie I 343/82
5. Regulacje niemieckiego prawa pozytywnego mogące stanowić podstawę rozstrzygnięcia — problem nr 2) w sprawie I 343/82
6. „Veteribus placet pactionem obscuram vel ambiguam venditori (…)” (D. 2.14.39)
6.1. Prawo rzymskie: ambiguitas contra stipulatorem
6.2. Wykładnia klauzul umownych w świetle ius commune
7. Ocena klauzul przepadku w świetle kryterium bona fides — Treu und Glauben
8. Podsumowanie

 

Rozdział IV
Wykładnia klauzuli statutu spółki ubezpieczeniowej w świetle „aequitas” w wyroku Sądu Rzeszy,
I Izba Cywilna, z 4 maja 1987 r. (sygn. akt I 87/87)
1. Rys historyczny
2. Wprowadzenie
3. Zarys stanu faktycznego
4. Podstawy rozstrzygnięcia
4.1. Wykładnia klauzuli w świetle zasady quae rei gerendae aptior sit
4.1.1. Rzymskie przykłady zastosowania zasady quae rei gerendae aptior sit
4.1.2. Wykładnia klauzuli przepadku w sprawie I 87/87
4.2. Wykładnia klauzuli w świetle zasady aequitas
4.2.1. Aequitas w prawie rzymskim
4.2.2. Aequitas w ius commune
4.2.3. Billigkeit ist die Gerechtigkeit des Einzelfalles — aequitas w I 87/87
5. Podsumowanie

 

Rozdział V
Granice odpowiedzialności przewoźnika w wyroku Sądu Rzeszy,
I Izba Cywilna, z 11 lutego 1988 r. (sygn. akt I 380/87)
1. Rys historyczny
2. Wprowadzenie
3. Zarys stanu faktycznego
4. Podstawy rozstrzygnięcia
4.1. Dolus, culpa lata — przesłanka winy w odpowiedzialności umownej w prawie rzymskim
4.2. Umowne wykluczenie odpowiedzialności za winę umyślną i rażące niedbalstwo w świetle klauzuli boni mores w prawie rzymskim
4.3. Gute Sitten
4.4. Nieważność §§ 4–5 „Warunków przewozu” ze względu na sprzeczność z gute Sitten
5. Podsumowanie

 

Zakończenie
Bibliografia